Train Wolkzbin (Possessive Series 3)

MARIING ipinikit ni Train ang mga mata habang kausap ang ina sa telepono. Sa sobrang bilis ng pagsasalita nito, ang tanging naintindihan lang niya ay “kasal,” “Krisz” at “soon.” Kahit iyon lang ang narinig sa napakahabang speech ng mommy niya ay alam na ni Train ang sinasabi nito.

His family wanted him to marry the heiress of Romero’s chain of hospitals. Alam niyang matagal nang gusto ng kanyang ama na mapasakamay nito ang chain of hospitals ng mga Romero at gusto rin naman ng mga Romero na makapasok sa Wolkzbin Industries. Pero mangyayari lamang ang gusto ng bawat pamilya kung magpapakasal sila ng nag-iisang anak ni Mr. Kalem Romero na si Krisz Romero, ang makulit na babae na sunod nang sunod sa kanya.

Mabuti na lang at palagi itong natatakasan ni Train at hindi siya nahuhuli. Masyadong makulit ang babae at pursigidong magpakasal silang dalawa. Masasabi niyang maganda naman si Krisz pero ayaw pa talaga niyang magpakasal. Napakabata pa niya. Marami pa siyang dapat gawin at patunayan.

Kung kailangan magtago ay gagawin ni Train para hindi makasal sa babaeng iyon. Pero kailangan niyang umuwi sa Russia sa susunod na buwan kundi ay mapapagalitan na naman siya ng ama.

“Mommy, stop talking and take a deep breath,” putol niya sa speech ng ina. “Kahit ano pa’ng sabihin n’yo, hinding-hindi po ako magpapakasal sa babaeng `yon. Okay po?”

“Hindi! Pinag-usapan na namin ito ng daddy mo. Ito lang ang tanging paraan—”

“Mommy, kung ayaw n’yo akong lumayas at mawala na parang bula, tigilan n’yo po ako sa kasal na iyan. Ayoko pa dahil marami pa akong gagawin sa buhay ko at wala roon ang mag-asawa nang maaga.” Alam niyang bastos pero binabaan niya ng telepono ang ina.

Naiinis na kasi talaga si Train. Malapit nang masagad ang pagtitimpi niyang huwag bulyawan ang mga magulang. Paulit-ulit na lang ang diskusyon nila tungkol sa pagpapakasal niya kay Krisz.

Itinapon niya ang cell phone sa ibabaw ng kama at lumabas ng kanyang penthouse. May business meeting sila ngayon ni Lash Coleman. Gusto nitong pasukin ang business world sa Europe at magiging magkasosyo sila sa itatayo nilang condominium at apartment buildings sa London.

Pagkatapos i-lock ang pinto ng penthouse, akmang maglalakad si Train patungo sa elevator nang may magsalita sa kanyang likuran.

“Nahuli rin kita,” anang boses ng babae.

Natigilan siya nang marinig ang pamilyar na boses na iyon.

Shit!

Hanggang dito ba naman, sinundan siya nito? Akala niya ay natakasan na niya ang babae sa Baguio.

“Ano’ng kailangan mo?” tanong ni Train habang nakatalikod pa rin.

“Nandito ako para pag-usapan ang kasal natin. I want it soon—”

“Wala ka bang hiya sa sarili mo?” Humarap siya sa babae at natigilan nang makita ang napakaganda at napakaamo nitong mga mata.

Pero hindi magpaapekto si Train sa atraksiyon na naramdaman sa dalaga. Pinatigas niya ang puso at inilabas ang halimaw na lumalabas lang kapag nakikipag-business meeting siya.

At the moment, as he looked at Krisz Romero’s beautiful face, he was cold and heartless. He forced himself not to feel anything.

“Look, woman,” panimula ni Train. “Huwag ka na lang mahiya sa akin pero please lang, mahiya ka naman sa sarili mo. Ikaw pa talaga ang namimilit sa akin na magpakasal tayo? Women should stay and wait for men to ask for their hand in marriage. Desperado ka na ba o talagang gustong-gusto mo ako para ipilit mo ang sarili mo sa akin? Well, news flash, Miss Romero, hindi ako magpapakasal sa `yo kahit pa mamatay ang mga kaibigan ko. And mind you, mahalaga sa `kin ang mga kaibigan ko. So please, itigil na natin ito dahil wala kang mapapala sa `kin.”